ฟังหูไว้หู

จดหมายทั้งสองฉบับนี้ผมได้พิสูจน์ด้วยตนเองแล้วว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง ซึ่งผมได้นำมาเรียบเรียงเพื่อให้ชาวMthaiได้นำไปใช้ในการ"อ่าน คิด วิเคราะห์ พิจารณา"
รูปภาพประกอบเป็นรูปถ่ายจากเรื่องแรก

--------------------------
เรื่องที่1
--------------------------

เมื่อหลายเดือนก่อนผมมีโอกาสได้ไปใช้บริการที่โรงเรียนแพทย์แห่งหนึ่ง และได้ประสบกับเรื่องที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ก็คือ ผมได้รับการวินิจฉัยที่ผิดจากที่นั่น และภายหลังเมื่อรู้ว่าวินิจฉัยผิดแล้ว ผมก็ไม่ได้รับคำขอโทษใดๆจากผู้ตรวจด้วยซ้ำ

เรื่องราวมีอยู่ว่าผมวิ่งชนประตูห้องนอนอย่างแรง โดยนิ้วก้อยเท้าซ้ายไปชนเข้ากับประตูอย่างจัง ผมเองล้มลงไปนอนกับพื้นและคิดทันทีเลยว่า ต้องหักแน่ๆ เพราะกำลังวิ่งอย่างเร็วที่สุด หลังจากนอนอยู่ที่พื้นสักพัก ผมก็ลุกขึ้นมานั่งพัก มองไปที่เท้าก็เห็นเลยว่าบวมขึ้นมานิ้วมีเลือดออกและเบี้ยว พอจับบิดเข้าที่แล้ว หลังจากนั้นผมก็เดินทางออกจากบ้านไปที่โรงพยาบาลใหญ่ที่ใกล้ที่สุด ซึ่ขึ้นชื่อว่าเป็นโรงเรียนแพทย์ โดยคิดว่าจะไม่ใช้สิทธิสามสิบบาทอย่างเด็ดขาด

พอไปถึงที่ห้องฉุกเฉิน สิ่งที่ผมเห็นก็คือ เจ้าหน้าที่หน้าห้องฉุกเฉินกำลังจับกลุ่มอยู่ใกล้ๆกับทีวี โดยไม่สนใจบรรยากาศรอบตัวเลย จนพอผมเดินเข้าไปใกล้ๆถึงได้มีคนสังเกตเห็น ผมเลยบอกไปว่าจะมาตรวจ สงสัยกระดูกหัก เจ้าหน้าที่มองผมจากหัวจรดเท้า แล้วก็ชี้ให้ผมเดินเข้าไปที่ด้านใน โดยไม่มีใครคิดจะเอารถเข็นมาให้ผมทั้งๆที่ผมเดินกะเพลกอยู่ เข้าไปด้านในที่เคาเตอร์ทำบัตร ผมก็บอกไปว่าจะมาตรวจเรื่องสงสัยกระดูกหัก คนตรงนั้นก็ถามผมว่ามีบัตรทองหรือเปล่า ดูซิ แทนที่จะถามอาการ กลับถามเรื่องเงินก่อน ผมก็เลยบอกว่าไม่อยากใช้บัตรทองแต่จะจ่ายเงินเอง เท่านั้นเองเค้าก็รีบเชิญให้ผมไปตรวจทันที

เดินเข้าไปข้างใน สิ่งที่เห็นยิ่งเป็นสิ่งที่ไม่น่าจะเห็นในสถานที่ที่ได้ชื่อว่าโรงเรียนแพทย์ เพราะผมเห็นนักเรียนแพทย์กลุ่มหนึ่งนั่งจับกลุ่มคุยกัน บางคนนั่งแอบอ่านอะไรก็ไม่รู้ใต้โต๊ะตรวจ นักเรียนผู้ชายก็แต่งตัวไม่สุภาพ เอาชายเสื้อออกนอกกางเกง พอเห็นผมเดินมา ก็มีคนนึงเดินมาที่โต๊ะ แล้วก็ถามผมว่าเป็นอะไรมา ผมบอกไปว่าเดินชนประตูห้องนอนแรงมาก ไม่รู้ว่าหักหรือเปล่า นักเรียนแพทย์คนนั้นมองดูแล้วก็เอามือมาจับๆคลำๆก่อนจะบอกว่า "ไม่น่าหัก ไม่ต้องเอกซ์เรย์ เอายาแก้ปวดไปกินก็พอ"
ผมล่ะเป็นงงเลย เดินทางมาจากบ้านเพื่อมาเอายาแก้ปวด พอผมถามอีกว่า แล้วหมอจริงๆที่ไม่ใช่นักเรียนแพทย์อยู่ไหน เขาก็ชี้ไปที่ห้องใกล้ๆ มองตามไปเห็นห้องที่มีทั้งของกินและทีวีที่ดูเหมือนจะเปิดเคเบิลทีวีดูหนังกันอยู่

หลังจากนั้นไม่นาน ผมลองปรึกษาแพทย์โรงพยาบาลเอกชนท่านหนึ่ง แค่ดูด้วยตาเปล่าแพทย์ท่านนี้ก็บอกว่า น่าจะต้องเอกซ์เรย์ดู ผมลองถามดูก่อนไปฉายเอกซ์เรย์ว่าหักหรือเปล่า ท่านก็บอกว่าไม่ได้มั่นใจมากเพราะไม่ได้ดูเรื่องกระดูกมานาน แต่ก็คิดว่าดูสักหน่อยก็ไม่น่าเสียหายไม่ได้สิ้นเปลืองอะไร (จะให้จ่ายไม่กี่ร้อยก็จ่ายได้อยู่แล้ว)
ผลออกมาปรากฎว่ากระดูกนิ้วก้อยหัก

ลองเปรียบเทียบการวินิจฉัยที่มาจากแพทย์รพ.เอกชน(ที่ไม่ได้ทำงานด้านกระดูกมา20กว่าปี) กับ นักศึกษาแพทย์ที่น่าจะต้องเรียนเรื่องกระดูกไม่เกิดสองปี แล้วคุณคงมองภาพได้นะครับว่าการศึกษาตอนนี้เป็นยังไง
หรือมองด้วยรูปที่แนบมาก็ได้(รูปข้างต้น) นิ้วแบบนี้ ไม่ต้องเป็นหมอหรอก ใครก็มองออกว่าหัก

---------------------------
อ่านแล้วลองคิดดูดีๆนะครับ เพราะเรื่องที่ผมเล่า เป็นเรื่องที่ดึงมาจากเหตุการณ์จริงทั้งสิ้น
ภาพที่ได้แสดงให้เห็น เป็นภาพที่ได้รับการตรวจสอบแล้วว่าจริง ผมเอง ได้เห็นภาพเอกซ์เรย์กระดูกนิ้วเท้าที่หักด้วยตาจริงๆ

อ่านแล้วลองฟังเรื่องที่สองนะครับ นี่ก็เรื่องจริงเหมือนกัน

--------------------------
เรื่องที่ 2
--------------------------

เรื่องนี้เป็นเรื่องของหมอแมวเอง ดังนั้นหมอแมวก็ขอยืนยันว่าเป็นเรื่องจริง คำว่า"ผม"หลังจากนี้ก็คือ"หมอแมว"

เมื่อช่วงเดือนกุมภาที่ผ่านมา ผมกลับไปหาพ่อแม่ที่บ้าน พอกลับไป ช่วงๆสี่ห้าทุ่มก็วิ่งข้ามกล่องที่วางระเกะระกะในบ้าน ไปชนกับประตูห้องนอนของน้องชาย

พอชนเสร็จก็ลงไปนอนกุมเท้าอยู่ มองเห็นนิ้วมันบิดออกไปเล็กน้อย ในใจคิดว่าสงสัยต้องหักแน่ๆเพราะไม่เคยเจ็บแบบนี้มาก่อน ลุกขึ้นมาได้ไปล้างเลือดที่เปื้อนออกแล้วลงไปหาพ่อกับแม่ พ่อของผม(ซึ่งก็เป็นหมอ) ถามว่าไปโดนอะไรมา ผมก็บอกว่าชนประตูสงสัยว่าจะหัก พ่อดูนิดนึงแล้วก็บอกว่า"สงสัยอาจจะหัก" ว่าแล้วพ่อแม่ลูกก็นั่งกินข้าวดูทีวีกันอีก1ชั่วโมง พออิ่มแล้วก็ไปรพ.ใกล้บ้าน...ซึ่งก็คือโรงเรียนแพทย์ที่ผมเคยเรียนมา

ไปถึงที่ห้องฉุกเฉิน วันนี้ว่างเป็นพิเศษแทบไม่มีคนไข้เลย พยาบาลที่เคาเตอร์และคนงานก็นั่งประจำที่ตรงเคาเตอร์และดูรายการทีวี(เครื่องทีวีสำหรับญาติที่นั่งรอหน้าห้อง) ผมเดินไปยังไม่ทันถึงเคาเตอร์ พยาบาลก็ถามว่าเป็นอะไรมา ผมบอกว่าสงสัยกระดูกนิ้วเท้าหัก พยาบาลก็มองไปที่เท้า แล้วก็ให้ไปทางด้านใน ผมก็เดินเข้าไปตรงที่ทำบัตร บอกว่าจะมาตรวจ และไม่ใช้บัตรทองเพราะไม่ได้เอาบัตรมา พอเขียนชื่อเสร็จ เจ้าหน้าที่ก็จัดการเรื่องทะเบียนตามปกติ(และฉับไวเช่นเคย) แล้วให้ผมเข้าไปตรวจ

เดินเข้าไป ก็เห็นสภาพห้องฉุกเฉินว่างๆไม่มีคนเลยสมกับเป็นช่วงใกล้เที่ยงคืน มีนักศึกษาแพทย์นั่งอยู่สี่ห้าคน แต่ละคนยังนั่งอยู่ตามโต๊ะดูของที่เหมือนตารางเวรในลิ้นชัก บางคนก็คุยกัน แต่ยังไม่มีใครเข้าไปนอนพักทั้งที่ทำงานมาทั้งวัน และยังต้องอยู่เวรถึงเช้าพรุ่งนี้ ผมเดินไปที่โต๊ะ แล้วให้นักศึกษาแพทย์คนนึงตรวจ เขาดูเท้าผมแล้วก็ถามว่าไปโดนอะไรมา ผมก็เล่าเรื่องให้ฟัง เค้าก็ก้มลงตรวจตามแบบปกติ ลองดึงดันกดถามว่าเจ็บไหม ผมก็ตอบไปตามตรง แล้วเขาก็บอกว่าไม่น่าจะหัก ... (ผมก็เห็นด้วยว่าถ้าตรวจตามนี้ มันก็น่าจะไม่หัก ซึ่งถ้าผมไม่เห็นว่ามันบิดแล้วเป็นคนบิดเข้าเอง ก็คงคิดว่าไม่หัก ... เออ ผมไม่ได้บอกน้องนักศึกษาแพทย์ว่ามันบิดนี่นา) พ่อผมซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆก็บอกว่าเอกซ์เรย์ไปเถอะ ดูๆไปมันอาจจะหักก็ได้ (แต่ก็กระซิบว่าจากที่ตรวจดู ก็ไม่น่าหัก)

ผลออกมา ..... หัก ...... -_-'' ว่าแล้วก็เอาเทปกาวมาดามนิ้ว (ซึ่งวันรุ่งขึ้นผมก็ดึงออกเพราะรำคาญ) แล้วก็กินยาแก้ปวด..ซึ่งจ่ายมาสองตัว ผมกินแค่พาราฯตัวเดียว

ก่อนจะกลับผมก็ลองถามดูว่ามีแพทย์ประจำบ้านอยู่ไหม รุ่นน้องก็ชี้เข้าไปในห้องพัก มองไปเห็นแพทย์ประจำบ้านนอนหมดพลังอยู่ในห้องพักแพทย์คนนึง ส่วนอีกคนนั่งสอนน้องๆอยู่ที่มุมห้อง

----------------------------

อ่านเรื่องที่สองแล้วลองอ่านเรื่องแรกใหม่ก็ได้นะครับ เพราะเรื่องทั้งสองคือเรื่องเดียวกัน แต่ถูกบรรยายด้วยมุมมองทัศนคติที่ต่างกัน คำพูดที่ต่างกัน ความรู้ความเข้าใจที่ต่างกัน
เนื้อเรื่องจริงๆ มีแค่ว่า ผู้ชายคนนึงเจ็บเท้า ไปรพ. เข้าไปตามระบบปกติ ตรวจตามปกติแล้วไม่เจอสิ่งที่สงสัยว่าจะหัก มีหมอที่ทำงานในรพ.เอกชนคนหนึ่งบอกว่าลองเอกซ์เรย์ไปก็ได้แต่ไม่รู้ว่าหักรึเปล่าเพราะได้แต่ดูไม่ได้ตรวจ ปรากฎว่ากระดูกหัก...

ส่วนที่เหลือ เป็นเนื้อเรื่องที่เต็มไปด้วยความเห็นและทัศนคติส่วนตัวของผู้เล่าทั้งสิ้น
รูปล่ะ รูปที่ดูข้างต้นว่าดูยังไงก็ต้องสงสัยว่าอาจจะหัก ... รูปดังกล่าวเป็นรูปเท้าหมอแมวเอง แต่ถ่ายหลังเกิดเหตุการณ์ไปประมาณ18ชั่วโมง ซึ่งสภาพตอนแรกสีเป็นปกติมาก มีแค่เลือดออก ไม่มีสีแดงสีม่วงเลยแม้แต่น้อย

อ่านมาถึงตอนนี้ หลายคนคงจะเข้าใจสิ่งที่ผมจะสื่อให้ฟัง ถ้ายังไม่เข้าใจ ลองอ่านข้อความข้างล่าง
1. การบาดเจ็บของร่างกาย เวลาที่ผ่านไป ภาพที่เห็นก็ไม่เหมือนเดิม จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคุณเห็นภาพตามหน้าหนังสือพิมพ์แล้วเชื่อโดยไม่รู้เหตุการณ์จริง
2. เรื่องราวที่เนื้อหาเหมือนกัน แต่เล่าด้วยทัศนคติที่ไม่เหมือนกัน ก็ได้ความรู้สึกไม่เหมือนกัน
3. ความน่ากลัวของinternetคือสามารถกล่าวหาใครเมื่อไหร่ก็ได้ ดังนั้นก่อนเราจะตกลงไปอยู่ในวังวนของข่าวลือ เราควรจะมี สติ
4. ประสบการณ์ที่เคยเกิดกับคุณในอดีตไม่ว่าดีหรือไม่ดี ไม่ได้เป็นหลักประกันว่าเรื่องที่ได้ยินมาจะจริงหรือไม่จริง
"อ่าน คิด วิเคราะห์ พิจารณา" ครับ

===========================
Editor Note:

วัคซีนน่ารู้ -=By หมอแมว=-  1 มิ.ย. 49
เมื่อคนไทยเริ่มเป็นโรคกลัววัคซีน -=Byหมอแมว=-  27 พ.ค. 49
รวมบทความของหมอแมว  (อัพเดต 29 พ.ค. 49)