รู้ว่ารัก..เมื่อสายไป ฉบับรวบรวม ---------------- ทานน้ำ
" เป็นงัยบ้าง...มีแฟนใหม่รึยังละ..น้ำ "
ฉันถามเขาเล่นๆ หลังจากที่ไม่ได้โทรคุยกันนานพอสมควร น้ำกับฉันเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็กๆ เรียนห้องเดียวกันมาตลอดตั้งแต่ตอนประถม เพิ่งจะมาแยกกันก็ตอนนี้แหละ เขาไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งในกรุงเทพ ส่วนฉันก็เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยใกล้ๆ บ้าน..
" อืม..สบายดีจ้ะ..แล้วปอล่ะ ได้กลับตรังบ้างรึเปล่า. "
" ก็ไม่ค่อยได้กลับหรอก..งานเยอะอ่ะน้ำ เนี่ยๆ ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง ที่ถามเมื่อตะกี้..ยังไม่ตอบเลยนะ.."
" ก็กำลังดูๆ กันอยู่..แต่ยังไม่ถึงกับคบกันเป็นแฟนหรอกนะ.."
คำตอบของเขาทำให้ฉันอึ้งไปชั่วครู่..
" เหรอ..ก็ดีนี่ "
" แล้วปอล่ะ..ยังรอน้ำอยู่รึเปล่า รึว่ามีแฟนไปแล้วล่ะ.."
คำถามเล่นๆของเขา ทำให้ฉันรู้สึกเจ็บแปลบที่ใจ อยากบอกเขาเหลือเกินว่าฉันยังไม่มีใคร ฉันยังเหมือนเดิมทุกอย่าง ...แต่ฉันก็พูดไม่ออก
" อืม..แค่นี้ก่อนนะน้ำ ปอมีธุระ ไว้ค่อยคุยกันใหม่นะ บายจ๊ะ.."
รีบวางโทรศัพท์ก่อนที่ตัวเองจะทนไม่ไหว ฉันสับสน ทำอะไรไม่ถูก รู้แค่ว่าตอนนี้..ฉันอยากร้องไห้เหลือเกิน..
หลายเดือนนับจากวันนั้นฉันก็ไม่ยอมติดต่อกับน้ำเลย เขาโทรมาฉันก็ไม่รับสาย เขียนจดหมายมาฉันก็ไม่ตอบ จนเขาเงียบไปในที่สุด ฉันไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ แต่ที่แน่ๆ ฉันไม่อยากรับรู้เรื่องราวระหว่างเขากับใครบางคน..
" พี่ปอๆ ..โทรศัพท์.. "
เสียงรุ่นน้องที่คณะตะโกนอยู่หน้าห้อง ปลุกฉันให้ตื่นจากภวังค์ความคิด
" บอกเขาว่ารอแป๊ปนึงนะเป้.."
ฉันรีบลุกจากเตียง กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่หน้าหอทันที
" ปอ..นี่น้ำเองนะ.."
ประโยคแรกที่มาจากอีกฝ่าย ทำเอาฉันยืนนิ่งไปพักนึง เริ่มรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงขึ้น
" เอ่อ..น้ำเหรอ มีธุระอะไรรึเปล่า.."
" มีสิ มีมากด้วยล่ะ แต่คุยทางนี้คงไม่สะดวก ไว้ตอน 5 ทุ่มครึ่งน้ำโทรเข้ามือถือปอนะ แล้วอย่าปิดมือถือเหมือนวันก่อนๆ นะ ..น้ำขอร้อง "
" เอ่อ..ค่ะ.."
ฉันพูดอะไรไม่ออก ไม่รู้ว่าตัวเองกลายเป็นคนใบ้ตั้งแต่เมื่อไหร่
" น้ำมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยจริงๆ อืม..น้ำต้องไปทำธุระก่อนนะ..ไว้คุยกันใหม่ บายครับ.."
เขามาเร็วไปเร็วจนฉันตั้งตัวไม่ทัน แต่ที่สำคัญไปกว่านั้นเขามีธุระอะไรกับฉัน ดูท่าท่างมันคงสำคัญมาก
" น้ำมีเรื่องอะไรรึเปล่านะ.."
" ตีหนึ่งแล้วหรือเนี่ย.."
ฉันสลึมสลือตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ไม่รู้เหมือนกันว่าหลับไปตอนไหน จำได้ว่ามองนาฬิกาครั้งหลังสุดก็ห้าทุ่มครึ่งพอดี..
" แฮปปี้เบิร์ดเดย์คร้าบบ.."
เสียงที่คุ้นเคยดังมาตามสาย ปลุกฉันให้ตาสว่างทันที
" หา..อะไรนะ วันเกิดใครนะน้ำ.."
" ว่าแล้ว..ว่าปอต้องลืมวันเกิดตัวเองอีกตามเคย.."
เขาหัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดี
" เออ..จริงด้วยสิ ขอบใจที่ยังจำได้.."
ฉันรู้สึกดีใจและตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก ในที่สุดเขาก็เป็นคนแรกอีกตามเคยที่โทรมาอวยพรให้ฉันในวันเกิด..
" มีความสุขมากๆ นะ พรุ่งนี้ของขวัญคงไปถึงตอนบ่ายๆ ยังงัยก็รอรับละกันนะครับ..แต่น้ำขออะไรสักอย่างนึงก่อนได้ป่ะ..
" อะไรเหรอ.."
" พรุ่งนี้ห้ามแกะกล่องของขวัญจนกว่าน้ำจะโทรมา..แต่ถ้าสมมุติเลยเที่ยงคืนไปแล้วน้ำยังไม่โทรมาอีกก็ไม่ต้องรอนะ ให้ปอเปิดดูได้ทันที..ขอแค่นี้รับปากได้ป่ะ "
" จ้า..รอก็รอ.."
ฉันรับปากเขาทันทีแม้จะรู้สึกงงๆกับคำขอของเขา
" เอาล่ะ..น้ำไม่รบกวนแล้ว ปอนอนต่อเถอะ ไว้คุยกันพรุ่งนี้นะครับ.."
" เดี๋ยว.." ฉันเรียกเขาไว้ก่อนที่จะวางหูไป
" มีอะไรเหรอ.. "
" ถามอะไรอย่างนึงได้ป่ะ..แต่น้ำต้องตอบตามความจริง ห้ามโกหกปอนะ."
" ได้สิ.."
" เอ่อ...น้ำมีแฟนแล้วจริงๆ เหรอ แล้วเขาชื่ออะไรล่ะ "
ไม่รู้อะไรดลใจให้ฉันถามเขาออกไป..น้ำหัวเราะทันทีที่ฉันพูดจบ
" โถ่..ยังไม่มีหรอก วันนั้นก็พูดเล่นไปอย่างนั้นเอง น้ำไม่คิดจะมีใครหรอกนะเพราะน้ำรอ.. อืม..ง่วงแล้วล่ะ แค่นี้ก่อนดีกว่า..อย่าลืมฝันถึงน้ำบ้างล่ะ..พรุ่งนี้อย่าลืมรอโทรศัพท์นะ ห้ามขี้โกงนะ..ไปละ บาย.."
เขาพูดเร็ซเหมือนจรวด ไม่ทันที่ฉันจะพูดอะไรเขาก็รีบวางหูไปก่อน คืนนั้นทั้งคืนกว่าจะข่มตาให้หลับได้ก็ปาไปเกือบตี 4
" บ๊องจริงๆ นะน้ำเนี่ย.."
วันนี้เป็นวันที่มีความสุขมากที่สุดวันนึง พ่อกับแม่พร้อมน้องชายสุดที่รักโทรมาอวยพรตั้งแต่เช้า แถมบอกฉันว่าท่านทั้งสองมีของขวัญชิ้นใหญ่จะให้ แต่ต้องกลับไปเอาที่บ้าน ฉันพยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกสักทีว่ามันนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกสักทีว่ามันคืออะไร..ส่วนเพื่อนๆในกลุ่ม ก็เซอร์ไพรส์ด้วยเค้กก้อนโต..แล้วก็พาไปดูหนังอีกหนึ่งเรื่อง..เกือบจะร้องไห้ตั้งหลายครั้งด้วยความปลื้มใจ..แต่ก็ร้องไม่ออกสักที (เพราะมัวแต่กิน..)
" เที่ยงคืนแล้วเหรอเนี่ย.."
ฉันตกใจเมื่อเสียงนาฬิกาที่ตั้งเวลาไว้ดังขึ้น
" ทำไมน้ำยังไม่โทรมาสักทีนะ รึว่าจะแกล้งอะไรกันอีกละ.."
ฉันเริ่มรู้สึกโมโหขึ้นมาหน่อยๆ เพราะตั้งแต่กลับมาจากดูหนัง ฉันก็ไม่ยอมออกไปไหนเลย นั่งรอโทรศัพท์อยู่ในห้องตลอดตั้งแต่บ่ายสาม
" ไม่รอแล้ว..เปิดดูเลยดีกว่า.."
ตัดสินใจเปิดดูเมื่อนั่งรอจนเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง
" สมุดไดอารี่.."
ฉันอุทานกับตัวเองเบาๆ เมื่อเห็นสมุดไดอารี่เล่มเล็กๆ ในกล่องพัสดุ ปกสมุดทำจากเปลือกไม้สีน้ำตาลเข้ม มีใบเมเปิลสีแดง 5 แฉก อยู่ตรงกลาง..
" Happy Birthday My Dear."
ลายมือที่คุ้นเคยปรากฎอยู่ทางด้านมุมล่างขวาของกระดาษหน้าแรก.. ฉันรู้สึกตื้นตันใจจนน้ำตาซึมนึกไม่ถึงว่าเขาจะจดจำสิ่งที่ฉันชอบได้อีก โดยเฉพาะสมุดไดอารีกับใบเมเปิล
" อยากเห็นใบเมเปิลแดงจัง ไม่รู้จะสวยรึเปล่า.."
ครั้งนึงฉันเคยบอกเขาตอนที่อ่านนวนิยายเรื่องเมเปิลแดงจบ ซึ่งมันก็ผ่านมานานหลายปีแล้ว
" อะไรเนี่ย.."
แล้วก็ต้องแปลกใจ เมื่อเปิดเจอซองจดหมายเก่าๆ สอดอยู่ในหน้ากลางของสมุด
" น้ำจะมาไม้ไหนอีกนะเนี่ย.."
อดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นชื่อที่อยู่ของฉันปรากฎอยู่หน้าซองที่ติดแสตมป์ไว้เรียบร้อย
" อยากรู้จังว่าน้ำจะเขียนอะไรมาให้.."
ฉันไม่รอช้ารีบเปิดซองจดหมายทันที..
สวัสดีครับ..ปอ
คงแปลกใจใช่ไหมว่าทำไมน้ำถึงเขียนจม.มาหา ไม่รู้สิ..น้ำคิดว่ามันเป็นวิธีที่ดีที่สุดที่จะทำให้น้ำกล้าบอกเรื่องบางอย่างกับปอได้ เพราะถ้ารอให้น้ำพูดก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะกล้าสักที แต่ก่อนอื่นน้ำอยากจะขอร้องปอก่อนนะ..เมื่อปออ่านจม.ฉบับนี้จบแล้ว ไม่ว่าปอจะรู้สึกยังงัย จะโกรธจะเกลียดน้ำมากแค่ไหน แต่ขอให้มิตรภาพความเป็นเพื่อนของเรายังคงอยู่เหมือนเดิมนะปอ..สัญญาได้ไหม
น้ำอยากจะบอกว่า..น้ำหลงรักผู้หญิงคนนึงมาก เขาเป็นเพื่อนที่สนิทกับน้ำมากคนนึง ตลอดเวลาที่รู้จักกันเขาจะคอยช่วยเหลือน้ำตลอด เป็นคนที่เข้าใจน้ำมากที่สุด เวลาที่น้ำอยู่ใกล้เขาน้ำจะมีความสุขมาก น้ำยังจำวันที่เขายอมโดดเรียนมาช่วยน้ำทำการบ้าน ยังจำวันที่เขาปาก้อนหินใส่หัวน้ำ สาเหตุเพราะน้ำไม่ยอมหันหน้ามาคุยกับเขาตอนที่ทะเลาะกัน ยังจำวันที่เขาพาอาจารย์ฝ่ายปกครองไปจับน้ำกับเพื่อนๆที่กำลังแอบสูบบุหรี่ในห้องน้ำชาย ยังจำวันที่เขาร้องไห้เมื่อรู้ว่าน้ำต้องไปเรียนที่กรุงเทพฯ ทุกเรื่องราวที่เกี่ยวกับเขาน้ำยังจดจำได้เสมอ..น้ำไม่รู้ว่าตัวเองรักเขาตอนไหน รู้แค่ว่าน้ำอยากให้เขาอยุ่ใกล้ๆ น้ำตลอดเวลา อยากทำให้เขามีความสุข (แม้ค่อนข้างบ่อยครั้งที่น้ำจะแกล้งเขา)อยากดูแล อยากปกป้องเขาตลอดไป..แต่น้ำก็ไม่กล้าบอกความรู้สึกนี้ให้เขารับรู้..เพราะน้ำกลัวว่าหากบอกไปแล้วเขาอาจจะโกรธแล้วทำให้เลิกคบกับน้ำไปเลย..เพราะเขาพูดอยู่บ่อยๆว่า.." มิตรภาพความเป็นเพื่อนมันยาวนานกว่าอะไรทั้งหมด "
แต่มาวันนี้..น้ำคิดว่ามันคงถึงเวลาแล้วที่น้ำจะบอกเขา เพราะน้ำเก็บมันไว้ไม่ไหวอีกต่อไป ปอครับ..น้ำคิดว่าปอคงรู้จักผู้หญิงคนนั้นดี ยังงัยก็ฝากบอกผู้หญิงคนนั้นด้วยนะครับว่าน้ำรักเขามาก และไม่ว่าเขาจะรู้สึกยังงัยกับน้ำก็ตาม น้ำก็จะยังคงรักเขาอยู่อย่างนี้ตลอดไปตราบจนลมหายใจสุดท้ายของชีวิต..
แล้วปออย่าลืมบอกผู้หญิงคนนั้นให้น้ำหน่อยนะ..ขอร้องล่ะ..ขอบคุณมากๆ นะปอ..
คิดถึงเสมอ
น้ำ..
7 ก.ย. 44
ฉันอ่านข้อความในกระดานแผ่นสีฟ้าบางๆ ซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ เมื่อครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมาก็ครบ 1 ปีพอดีสำหรับวันที่น้ำเขียนและเก็บจดหมายฉบับนี้เอาไว้ เมื่อนึกถึงผู้หญิงคนนั้น..คนที่น้ำบอกว่า "รัก" น้ำใสๆ ก็ร่วงไหลจากดวงตาทั้งสองข้างทันที ฉันบอกไม่ถูกว่าตอนนี้ฉันรู้สึกอย่างไร แต่มันมีทั้งดีใจและก็เสียใจ..
" นี่น้ำรักเราเหรอ.." ฉันถามตัวเองอยู่หลายครั้ง มันเหมือนความฝัน ฉันไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นฉัน ตลอดเวลาที่ผ่านมาน้ำไม่เคยแสดงออกไปนอกเหนือจากคำา"เพื่อนสนิท" เวลาที่ใครๆแซวว่าเราเป็นแฟนกัน น้ำก็จะเคยปฏิเสธทุกครั้งว่าเราเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น แต่ตอนนี้เรื่องนั้นมันคงไม่สำคัญเท่ากับตอนนี้ ตอนที่ฉันได้รู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันไม่คิดไปเองคนเดียว ไม่ได้รักเขาอยู่ฝ่ายเดียว แต่ฉันก็อดเสียใจไม่ได้ที่ปล่อยให้เวลาผ่านเลยมาจนถึงวันนี้โดยไม่บอกให้เขารับรุ้ว่าฉันรู้สึกอย่างไรกับเขา นี่ถ้าเกิดเขาไม่ยอมบอกว่าเขารู้สึกอย่างไรต่อฉันในวันนี้..ฉันยังไม่รู้เลยว่าฉันจะเก็บความรู้สึกที่มีอยู่ในใจไปอีกนานแค่ไหน แล้วจะกล้าบอกเขาเมื่อไหร่..
" ปอก็รักน้ำเหมือนกันนะ แล้วพรุ่งนี้ปอจะบอกน้ำให้รู้ว่าปอรู้สึกอย่างไร..น้ำรอปออีกนิดนึงนะ.."
ทันทีที่กลับถึงบ้านฉันก็รีบยกหูโทรศัพท์โทรไปยังกรุงเทพฯทันที
" สวัสดีค่ะ.ขอสายน้ำหน่อยค่ะ " ฉันรออยู่นานกว่าจะมีคนมารับสาย
" เอ่อ..ไม่ทราบว่าใครจะพูดด้วยครับ."
" บอกเขาว่าปอโทรมาค่ะ.."
" ปอเองเหรอ..นี่ชัยนะ ชัยเพื่อนน้ำอ่ะ จำได้รึเปล่า.."
" แหมจำได้ได้สิ ปอไม่ใช่คนความจำเสื่อมสักกะหน่อย แล้วชัยสบายดีมั๊ย " ชัยเป็นเพื่อนสนิทของน้ำ พักและเรียนอยู่ที่เดียวกัน คณะเดียวกัน น้ำแนะนำให้ฉันรู้จักตอนที่ชัยลงมาเที่ยวที่บ้านและแวะมาหาฉันที่มหาวิทยาลัย
" ไม่ค่อยสบายนิดหน่อย ว่าแต่ปอมีธุระอะไรกับน้ำเหรอ" เสียงชัยเหนื่อยๆ
" ก็จะโทรมาต่อว่าสักหน่อยที่เมื่อวานปล่อยให้ปอรอโทรศํพท์ตั้งนาน แล้วก็เบี้ยวไม่ยอมโทรไป อืม..แล้วน้ำอยู่ป่ะชัย "
" เอ่อ.. เขาไม่อยู่จ๊ะปอ.."
" ว๊า..อุตส่าห์รีบโทรมาแล้วนะเนี่ย.." ฉันผิดหวังเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบจากชัย นึกโมโหน้ำเล็กๆ ที่ดันไม่อยู่ตอนที่ฉ้นมีเรื่องสำคัญจะบอก
" น้ำไม่อยู่แล้ว มันไปแล้วล่ะปอ " เสียงชัยเครือจนฉันใจคอไม่ดี
" น้ำไปไหนชัย..บอกปอมาสิว่าน้ำเขาไปไหน.."
" ปอทำใจดีๆ ไว้นะ..เอ่อ คือว่า..น้ำ.." ชัยพูดตะกุกตะกัก
" ชัยบอกเร็วๆ สิว่าน้ำไปไหน " ฉันตวาดชัยอย่างลืมตัวเมื่อชัยอึกอักไม่ยอมบอกสักที
" น้ำ..เอ่อ น้ำถูกรถชนเมื่อวาน.."
" อะไรนะ..แล้วตอนนี้น้ำเป็นงัยบ้าง เจ็บมากไหมชัย แล้วพักอยู่โรงพยาบาลไหน.." ฉันรีบถามชัยทันที รู้สึกห่วงน้ำขึ้นมาจับใจ
" ใจเย็นๆ ก่อนนะปอ..คือว่า เอ่อ..ตอนนี้น้ำไม่อยู่กับเราแล้ว..มันจากเราไปแล้วปอ..มันตายแล้ว " ทันทีที่พูดจบประโยค ชัยก็ร้องโฮ
" น้ำตาย..ไม่จริงใช่ไหมชัย บอกปอสิว่าชัยพูดเล่น น้ำยังอยู่กับเราใช่ไหม " คำตอบที่ได้จากชัยมันให้ฉันยืนนิ่งไปพักนึง รู้สึกเจ็บแปลบที่ใจ เหมือนใครเอาเหล็กแหลมมาทิ่มแทงอยู่ มันเจ็บ มันทรมานเหมือนจะขาดใจตายอยู่ตรงนั้น.. ฉันหูอื้อ ตาลาย รอบๆ ตัวดูเหมือนจะมืดไปหมด ได้ยินเสียงชัยแว่วๆ มา
" เข้มแข็งไว้นะปอ..ทำใจดีๆ ไว้นะ..
" โครม!!.."
" แม่...พี่ปอเป็นลม."
อีกไม่กี่นาทีร่างของน้ำก็จะมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน ยิ่งเวลานั้นใกล้เข้ามามากเท่าไหร่ ฉันก็รู้สึกเหมือนลมหายใจจะเหลือน้อยลงเต็มที ฉันอยากตายเหลือเกิน อยากตามเขาไป..ไปบอกให้เขารู้ว่า..ฉันก็รักเขาเช่นกัน แต่ฉันก็ทำอย่างที่ใจต้องการไม่ได้..เพราะฉันยังมีพ่อแม่ มีน้องชายและมีภาระหน้าที่อีกมากมายที่จะต้องรับผิดชอบ..ฉันยังตามน้ำไปไม่ได้ในตอนนี้
" น้ำจ๋า..ปอขอโทษ ปอเสียใจเหลือเกินที่บอกน้ำช้าไป..แต่ปอสัญญานะว่าสักวันนึง..ปอจะตามน้ำไป ไปอยู่ที่นั่นกับน้ำ ไปบอกให้น้ำรู้ด้วยตัวของปอเองว่าปอรักน้ำมากแค่ไหน..น้ำรอปอด้วยนะ ..ถึงแม้ตอนนี้เราจะอยู่ไกลกันเหลือเกิน ไม่ได้พบเจอ ไม่ได้เห็นหน้า ไม่ได้พูดเคยกันอีกแล้ว แต่ขอให้น้ำรู้ไว้ว่าน้ำยังอยู่ในใจปอเสมอไม่ว่าเมื่อวาน วันนี้ หรือพรุ่งนี้...
แต่ตอนนี้เวลาของเราสองคนก็หมดลงแล้ว.. นอนหลับให้สบายนะคนดีของปอ...ไม่ว่าชาติหน้าหรือชาติไหนหากมันมีจริง..ปอขอให้เราเกิดมาเจอกันและรักกันอีก ขอให้เราได้อยู่ด้วยกันนานๆ อย่าให้เราต้องพลัดพรากเหมือนชาตินี้ ไปสู่สุขคตินะน้ำ.. ลาก่อนที่รัก..แล้วสักวันเราคงได้เจอกัน.."
โดย : ทานน้ำ
อีเมล์ : ทานน้ำ@hotmail.com
วันที่ : 2006-01-18 19:15:00
โดย :
bee
วันที่ :2007-09-12 02:49:27 IP :192.168.10.xx 
โดย : นายา วันที่ :2006-01-23 09:34:43 IP :58.10.223.xx 
ส ว ยได้ใน 9 0 วัน ส ุ ด ยอ ด! 
อย ากเ ป็น เหมือน พี่ผม คลิ๊กที่น ี่ด่วน 
จับผิดโปรแกรมควบคุมน้ำหนักด้วยโภชนาการ
โอ้จอร์จ!!พี่เราลดน้ำหนัก 10 โลได้ใน 2 เดือนอะจาก 66 เหลือ 56