วันนี้ เมื่อสักครู่ตอนทุ่มกว่าๆ มีมากันสองคน(ศพ) ตำรวจนำส่งเป็นชายหนุ่มอายุ20กว่าๆทั้งสองคน
หยุดหายใจและหัวใจหยุดเต้นแล้วทั้งคู่ ม่านตาขยายแล้วทั้งคู่
พยาบาลในห้องฉุกเฉินตอนนั้นเหลืออยู่4คน พนักงานทั่วไป2คน ดังนั้นต้องแบ่งกันช่วย
พอเริ่มปั้มหัวใจได้สักพักนึง ก็เลยตรวจให้ละเอียดขึ้น
คนแรกใส่เสื้อขาว ม่านตายังขยายไม่มาก เลือดยังสดๆอยู่ ... ก็ช่วยกันต่อไป
คนที่สองใส่เสื้อเขียว ม่านตาขยายมาก คลำที่ต้นคอเจอลักษณะกระดูกคอหัก ที่หน้าก็เจอรอยหัก ที่กะโหลกก็เจอรอยแตกยุบสองที่ ... ก็เลยตัดสินใจบอกพยาบาลให้หยุดปั้มหัวใจคนนี้ซึ่งไม่มีหวังแล้ว ให้ไปช่วยอีกคนที่ยังพอมีหวังแบบริบหรี่ ... และตามพยาบาลจากตึกอื่นมาช่วย
ดีกว่าทู่ซี้ช่วยคนที่ไม่น่าจะรอดต่อไปแบบคนไม่พอแล้วตายทั้งคู่

ผมหยิบท่อช่วยหายใจจะใส่เข้าไป เลือดสดๆไหลปรี่สวนออกมาจากในลำคอจนต้องเอาเครื่องดูดมาดูด
ระหว่างหยิบเครื่องดูดตาก็มองไปที่สัญญาณไฟฟ้าหัวใจที่ปราศจากชีวิต จากนั้นก็ดูดเลือดออกมาจากปากได้เป็นแก้วๆ
เสือกท่อช่วยหายใจผ่านสายเสียงเข้าไปแล้วใช้ถุงลมบีบลมเข้าปอด ก่อนจะได้กลับมาเป็นเลือดสดๆที่ขังอยู่ภายในปอด

หลังจากผมสั่งการการให้ยากับพยาบาลแล้ว ก็เดินออกไปหาข้อมูลจากญาติก่อน
เรื่องราวที่ได้จากญาติ ของทั้งสองคนนี้น่าเศร้ากว่าที่เห็นทีแรก

ผมเดินออกไป มีคนรออยู่ข้างนอก4คน ซึ่งถือว่าเป็นจำนวนที่น้อยสำหรับกรณีอุบัติเหตุที่มากันสองคน
ก็เลยถามว่าเป็นญาติใคร
ผู้ชาย(ซึ่งหน้าคุ้นๆ)บอกว่าเป็นพ่อของคนที่ถูกปั้มหัวใจอยู่
ส่วนผู้หญิงมีอายุถามถึงผู้ชายใส่เสื้อสีเขียวอีกคนที่เห็นว่าถูกเข็นไปนอนที่ห้องพักฟื้นและไม่ได้ปั้มหัวใจ
ผมก็เลยบอกไปตามตรงว่าอีกคนนั้นเสียชีวิตตั้งแต่ก่อนมาแล้ว โดยที่คอหัก ... หลังจากนั้นผู้หญิงสามคนก็ร้องไห้ปล่อยโฮกันหมด

เรื่องราวมีอยู่ว่า สองคนนั้น เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ต่างฝ่ายต่างกลับมาเยี่ยมบ้านช่วงปีใหม่
คนที่ยังปั้มหัวใจอยู่ กลับมาที่บ้านได้1วัน ซื้อขนมเปี๊ยะมาให้พ่อ พอเอาขนมให้พ่อก็บอกว่าจะออกไปข้างนอก
พอออกจากบ้านไปครู่ใหญ่ พ่อก็เป็นกล่องขนม หั่นขนมเปี๊ยะกำลังเตรียมหยิบจะกิน แล้วก็มีคนมาตะโกนเรียกว่าลูกรถชน
รวมๆระยะเวลาเกิดเหตุจนมาถึงโรงพยาบาลอยู่ที่ราวๆ20-30นาที ส่วนอีกรายนึงผมไม่ทราบรายละเอียดมากนักเพราะพ่อแม่ยังมาไม่ถึง

คนที่เสียใจที่สุดในวินาทีนั้น ณ ตอนนั้น คงไม่พ้นหญิงมีอายุที่ถามผมถึงผู้ชายเสื้อเขียว
เพราะเธอเป็นยายของชายหนุ่มทั้งสองคน ซึ่งตายแน่ๆไปแล้วคนนึง ส่วนอีกคนก็มีความหวังที่ริบหรี่เลือนลางมาก

ผมเดินกลับเข้าไปในห้องฉุกเฉิน พยาบาลยังปั้มหัวใจอยู่ ผมถามพยาบาลอีกครั้งว่าให้ยาไปเท่าใดแล้ว จากนั้นดูนาฬิกา ... เราช่วยกันมา20กว่านาทีได้ แต่ร่างที่นอนอยู่ตรงหน้าก็ไม่มีทีท่าว่าจะตอบสนอง เลือดที่ไหลออกจากหูทั้งสองข้างเริ่มจับแข็งและหยุดไหลแล้ว
ผมประเมินม่านตาอีกครั้ง ก่อนจะสะกิดพยาบาลที่นวดหัวใจให้เปลี่ยนกันแล้วก็ขึ้นไปนวดหัวใจแทน เพื่อนวดในช่วงสุดท้ายก่อนที่จะตัดสินใจว่าจะหยุดการช่วยชีวิตหรือไม่
จากนั้นประเมินอีกครั้งแล้วก็หยุด ...
สัญญาณหัวใจยังเงียบราบเรียบดังเดิม ฟังเสียงปอดและหัวใจก็เงียบสนิท

แล้วผมก็เดินออกไปบอกพ่อของชายหนุ่ม แล้วก็ให้นำศพทั้งสองไปถ่ายเอกซ์เรย์เพื่อหาสาเหตุการเสียชีวิตอื่นๆ
ระหว่างนั้นก็มีโทรศัพท์จากนอกโรงพยาบาล บอกว่าเป็นแม่ จะสอบถามอาการลูกชาย
พยาบาลบอกเพียงแต่ว่าให้รีบมารพ.เพราะว่าอาการไม่ดี
ส่วนญาติๆของผู้ตายก็ทยอยเดินทางมาเรื่อยๆ บางคนมาถึงเดินไปดูศพก็เป็นลมล้มตึงตรงนั้น ต้องหามกันเข้ามา
ผู้ชายตัวใหญ่ที่เห็นศพญาติสนิท ร้องไห้ดิ้นไปมาบนเตียง ญาติผู้หญิงหลายๆคนร้องไห้อยู่นอกตัวตึก
คุณลุงคนนึงที่ทำงานในโรงพยาบาลก็มาดูศพ ... ผมลองถามดูก็ปรากฎว่าทั้งสองศพนั้นเป็นญาติของลุง
ผมมาอยู่ที่นี่สามปี มีญาติของลุงที่เสียจากรถจักรยานยนต์คว่ำไปแล้ว4คน ...

เมื่อเอกซ์เรย์เสร็จ ผมเดินกลับไปในห้องฉุกเฉินอีกครั้ง ก็เห็นผู้หญิงอีกคนนึงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตระหนก ... เนื่องจากมีญาติที่อยู่หน้าโรงพยาบาลบอกเธอแล้วว่าลูกชายของเธอตายแล้ว

ผมไม่ได้พูดคุยอะไรกับญาติอีก
...................................................................

ครั้งนี้ก็คล้ายๆกับทุกๆครั้ง
ภาพเดิมๆที่ผ่านเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า อุบัติเหตุ ตาย ญาติร้องไห้
ผมเห็นกี่ครั้งก็ยังไม่ชิน
อุบัติเหตุมันเกิดได้ตลอดเวลาครับ

คนเราหลายคน ใช้ชีวิตที่ตั้งอยู่บนความเสี่ยง
บางคนขี่จักรยานยนต์อย่างเร็ว แต่ไม่ใส่หมวกกันน๊อค
บางคนดื่มเหล้าเมา
บางคนจับกลุ่มเป็นแก๊งกัน เที่ยวไปทุกงาน ยกพวกตีกันประปราย
หลายๆคนที่ไม่ตาย เมื่อเกิดอุบัติเหตุบาดเจ็บขึ้น เห็นเป็นเรื่องสนุก
บางคนโดนยิงมากระสุนฝังใน ก็จับเอาลูกกระสุนที่ยังฝังอยู่โยกไปโยกมาสนุกสนาน
บางคนกินเหล้าเมามา โวยวายไม่ยอมให้เย็บไม่ให้รักษา ... พอสร่างเมาแล้วก็คุยอวดเพื่อนพ้องเป็นที่สนุกสนาน ถึงความขลังของเครื่องราง ของความกล้าบ้าบิ่นของตน

ผมมองแล้วสะท้อนใจ เพราะท่ามกลางความสนุกสนานของคนเจ็บที่รอดมาได้นั้น มีแต่น้ำตาของคนที่เป็นพ่อเป็นแม่
ระหว่างที่ลูกนั่งโยกกระสุนที่ตุงตรงขาเล่น แม่นั่งร้องไห้อยู่หน้าห้องฉุกเฉิน
ระหว่างที่ลูกนอนโม้เรื่องเครื่องรางของขลังกับเพื่อน พ่อแม่ก็ไหว้พระขอให้ลูกอย่าเป็นอะไรมาก
และสำหรับคนที่ไม่มีโอกาสลืมตาหรือบอกลาอีกต่อไป พ่อแม่และญาติๆก็ได้แต่ร้องไห้ฟูมฟายอยู่รอบๆ

ปีใหม่นี้ ระวังอุบัติเหตุกันด้วยนะครับ
ขับรถยนต์ คาดเข็มขัด
ขับจักรยานยนต์ เปิดไฟใส่หมวก
อย่าดื่มเหล้าเกินพอดี
ถ้าดื่มเหล้าอย่าขับรถ
ทำตามกฎจราจร
นึกถึงคนที่เป็นห่วงที่รออยู่ทางบ้านด้วย

สวัสดีปีใหม่ครับ