สุดสลด! โรงเรียนนิคมสร้างตนเองพัฒนา 9 เหลือครู4 เด็กแค่ 8 คน หลังถูกกลุ่มโจรโปรยใบปลิวข่มขู่และซุ่มยิงอย่างต่อเนื่อง จนผู้ปกครองต้องย้ายเด็กไปเรียนที่อื่นเกือบ 100 คน แต่ครูที่เหลือยังปักหลักสู้ ส่วนเด็กๆ เหงาเศร้าไม่มีเพื่อนเล่น

แม้ทหารจะส่งหน่วยกำลังรบมากมายเข้าพื้นที่อ.บันนังสตา จ.ยะลา เพื่อเปิดยุทธการ "ถอนแกน" กลุ่มโจรในสามจังหวัดชายแดนใต้จนสามารถควบคุมตัวผู้ต้องสงสัยและผู้ต้องหาได้นับพันคนแต่ความเชื่อมั่นเรื่อง "ความปลอดภัย" ในบางพื้นที่ก็ยังเสื่อมทรุดอยู่มาก

หนึ่งในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดคือชาวบ้านในละแวกใกล้เคียง ร.ร.นิคมสร้างตนเองพัฒนา 9 ซึ่งย้ายบุตรหลานออกจากโรงเรียนไปเกือบ100 คน กระทั่งทุกวันนี้หลงเหลือนักเรียนอยู่เพียง 8 คนเท่านั้น !!!

เช้าวันนั้น...ณ โรงเรียนนิคมสร้างตนเองพัฒนา 9 ครูนฤพล โอชาอัมพวัน วัย 31 ปีฉายแววตาอันภาคภูมิระคนหดหู่ไปยังเด็กนักเรียน 2 คน ซึ่งกำลังร้องเพลงชาติ ส่วนอีก 2 คนเชิญธงชาติขึ้นสู่ยอดเขา

เสียงเพลงชาติดังกระหึ่มในมโนสำนึกของเขาแม้ที่จริงแล้วมันจะฟังดูแผ่วล้าในมุมมองของคนทั่วไปแค่ไหนก็ตาม...

ครูนฤพล ซึ่งเป็นเพียง"ครูผู้ช่วย" ในโรงเรียนแห่งนี้เล่าถึงอดีตอันรุ่งโรจน์ของโรงเรียนว่า ก่อนหน้านี้โรงเรียนนิคมสร้างตนเองพัฒนา 9 เขตการศึกษา 2 หมู่ 3 ต.เขื่อนบางลาง อ.บันนังสตา จ.ยะลาเป็นโรงเรียนที่ใหญ่ที่สุดในละแวกนี้ มีเนื้อที่กว่า 11 ไร่ มีอาคารเรียนใหญ่ 3 อาคารและรับนักเรียนตั้งแต่ชั้นอนุบาลถึง ป.6 มีนักเรียนทั้งหมด 83 คนและคณะครูเกือบ 10 คน

แต่หลังจากเกิดเหตุการณ์ร้าย "ฆ่ารายวัน" ซุ่มยิงแล้วเผาบ้านชาวบ้านอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่ปี 2547 จนถึงเดือนพฤษภาคม 2550 ผู้ปกครองก็ย้ายนักเรียนไปเรียนที่โรงเรียนอื่นเกือบหมดเพราะไม่มั่นใจในความปลอดภัยของบุตรหลาน

"ทุกวันนี้มีนักเรียนเหลืออยู่ 8 คนและมีครูสอนอยู่แค่ 4 คนเท่านั้นจากโรงเรียนที่ใหญ่ที่สุดเลยกลายมาเป็นโรงเรียนที่เล็กที่สุดทันที" ครูนฤพลกล่าวด้วยความขมขื่น

เขาบอกว่า เมื่อก่อนโรงเรียนแห่งนี้คึกคักมาก มีกิจกรรมที่นักเรียนและผู้ปกครองเข้ามาร่วมกับครูโดยตลอดไม่ว่าจะวันเด็ก งานวันครู หรือเทศกาลสำคัญประจำปี ชาวบ้านก็จะนำผลไม้พื้นบ้าน อาหารมาจัดเลี้ยงครู นักเรียนกันอย่างอบอุ่นยิ่งกว่าโรงเรียนอื่นๆ

แต่หลังจากไฟใต้เริ่มลุกโชนหนักเรื่อยๆทุกอย่างก็เปลี่ยนแปรไปโดยสิ้นเชิง...

"ผมและเพื่อนครูรู้สึกปวดใจมาก เมื่อเห็นลูกศิษย์ทยอยกันย้ายโรงเรียน แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ดีไปกว่านี้ สำหรับตัวผมเองจะไม่ขอย้ายหนีไปไหนจะขอสอนเด็ก แม้จะเหลือคนสุดท้ายก็ยอม" ครูนฤพลกล่าวด้วยความมุ่งมั่น

ทุกวันนี้เขาและเพื่อนครูต้องมานั่งลุ้นทุกวัน ได้แต่ภาวนาว่านักเรียนที่เหลืออยู่เพียง 8 คน ขออย่าให้ใครขาดเรียนเลย เพราะครูทุกคนพร้อมที่จะสอนเด็กที่เหลืออย่างเต็มที่เพื่อให้เด็กทั้ง 8 คนมีความรู้ให้มากที่สุด

ด้วยความที่เหลือเด็กอยู่น้อยคณะครูจึงกลัวว่าเด็กจะ "เหงา" จึงพยายามทำตัวเป็น "เพื่อนเล่น" และ "ผู้ปกครอง" ของเด็กๆ ไปในตัว เช่น ร่วมกินข้าวเที่ยงกับเด็กทุกวัน ซึ่งทำให้ทุกมื้อของอาหารเต็มไปด้วยรสชาติ และความสนุกสนานอย่างยิ่ง

ครูนฤพลบอกว่า ทุกวันนี้ครูทุกคนต่างอยู่ด้วยความหวาดกลัว ขนาดครูตาดีกา (ครูสอนศาสนา) ในโรงเรียนยังขอย้ายออก เพราะการเดินทางไปสอนเด็กตามบริเวณเทือกเขาสันกาลาคีรี ซึ่งเป็นเขตชายแดนไทย-มาเลเซียเป็นเส้นทางเปลี่ยว และตั้งอยู่ลึกกว่าหมู่บ้านสันติมาก ทั้งยังเกิดเหตุการณ์ความไม่สงบมาอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้การเดินทางของครูต้องสับเปลี่ยนเส้นทางเข้าออกทุกวันเพื่อความปลอดภัย

"ผมก็รอว่าสักวันหนึ่งเหตุการณ์คงจะดีขึ้น และนักเรียนคงจะกลับมาเรียนเหมือนเดิมหากมีวันนั้นจริง ผมและเพื่อนครูคงมีความสุขมากที่สุด" เรือจ้างลำนี้กล่าวด้วยปณิธานอันสูงส่ง

ความสูญเสียของครูที่ขาดลูกศิษย์คงไม่แตกต่างกับลูกศิษย์ในวัยเยาว์ที่ขาดเพื่อน ด.ญ.มุคลีเสาะสาและ วัย 11 ปีนักเรียนชั้น ป.6 บอกว่ารู้สึกเหงามากที่เพื่อนนักเรียนเกือบร้อยคนย้ายโรงเรียนหนีไปกันหมด ตัวเองก็โตกว่าเพื่อนจึงไม่รู้ว่าจะไปเล่นกับใคร

เธอบอกว่า ในจำนวนเด็กนักเรียนที่เหลืออยู่ทั้ง 8 คนเป็นน้องสาว 2 คนคือ ด.ญ.มาซีเตาะ สาและ นักเรียนชั้น ป.2 และด.ช.นูรซำซู สาและ นักเรียนชั้น ป.4 จึงไม่มีเพื่อนรุ่นเดียวกันที่จะเล่นกันได้บางครั้งก็ไม่อยากจะมาโรงเรียนอีกต่อไป เพราะบางครั้งเมื่อเพื่อนๆนักเรียนที่เหลืออีก 5 คนขาดเรียนไปก็อยู่เรียนกับน้องชายและน้องสาวเพียง 3 คนเท่านั้น

ปกติหนูและเพื่อนๆจะเล่นกระโดดเชือกกับเพื่อนรุ่นเดียวกันแทบทุกวันในตอนพักเที่ยง และหลังเลิกเรียน บางครั้งก็หัดวาดภาพแข่งกันแต่ทุกวันนี้หนูเหมือนอยู่ตัวคนเดียว เรียนอยู่คนเดียว ด.ญ.มุคลีเสาะกล่าวด้วยสีหน้าเศร้าซึม

เธอบอกเล่าด้วยความซาบซึ้งใน "พระคุณครู" ว่า ครูเคยบอกว่าขณะนี้ครูก็เหลือแค่ 4 คน นักเรียนก็เหลือแค่ 8 คนถ้าครูไม่มาสอนหนังสือ ครูก็สงสารพวกเธอ เพราะไม่รู้ว่าพวกเธอจะไปเรียนที่ไหน หากตนและน้องๆย้ายโรงเรียนไปเรียนที่อื่นก็อยู่ห่างไกลจากหมู่บ้านมาก พ่อแม่ก็คงจะต้องลำบากมากเพราะการไปรับไปส่งนักเรียนนั้นมันเป็นเส้นทางที่ไกลจากหมู่บ้านที่อาศัยอยู่มาก

ด.ญ.มุคลีเสาะบอกถึงสาเหตุที่เด็กนักเรียนต่างพากันย้ายหนีไปหมดว่า หลังจากเกิดเหตุซุ่มฆ่าเจ้าหน้าที่และฆ่าชาวบ้านรายวันมากขึ้นทำให้คนตายจำนวนมาก ชาวบ้านมุสลิมในพื้นที่เองก็เกิดความหวาดกลัวกับข้อความในใบปลิวที่สั่ง"ห้ามคนมุสลิมเรียนโรงเรียนสายสามัญของชาวไทยพุทธ" โดยอ้างว่าโรงเรียนของรัฐบาลสอนเยาวชนในทางที่ผิดจากหลักของศาสนาอิสลาม

เมื่อมีคำบอกเล่าจากปากต่อปากจึงทำให้ชาวบ้านเกิดความหวาดกลัวไม่กล้าส่งลูกหลานมาเรียนอีก กระทั่งมาเกิดเหตุกลุ่มโจรซุ่มยิงชาวบ้านเสียชีวิต 1 คนบาดเจ็บ 5 คนเมื่อไม่นานมานี้ ห่างจากโรงเรียนเพียง 200 เมตร ชาวบ้านจึงพากันย้ายลูกหลานไปเรียนที่อื่นกันหมด

ถึงวันนี้แม้ทหารตำรวจจะเข้าตรึงพื้นที่อย่างหนาแน่น แต่ชาวบ้านก็ยังกลัวว่าหากทหารตำรวจย้ายออกไปวันไหนชาวบ้านที่ไม่ให้ความร่วมมือกับกลุ่มโจรก็จะต้องเดือดร้อน

อย่างเหตุซุ่มยิงชาวบ้านมุสลิมตาย 3 คนที่ไปรับจ้างกรีดยางให้ชาวไทยพุทธ ขัดคำสั่งในใบปลิวที่กลุ่มโจรเตือนเอาไว้ !!

ชาวบ้านจึงเฝ้ารอความหวังว่าเมื่อไรเหตุการณ์จะสงบ เพราะทุกวันนี้พวกเขาไม่สามารถประกอบอาชีพได้มันหวาดระแวงไปหมด เพราะไม่รู้ใครเป็นใคร ขนาดถึงขั้นไม่กล้าเอาน้ำให้ตำรวจทหารกินเพราะกลัวโจรจะรู้ และถูกหาว่าเป็น "สายลับ" ของทางการ

ประยุทธ สิวายะวิโรจน์/นิแวแย เตาะสาตู
ที่มาจาก