ธุรกิจร้านอินเทอร์เน็ตที่ฮิตเปิดกันทั่วบ้านทั่วเมือง กลายเป็นแหล่งมั่วสุมมอมเมาเยาวชน อย่างไร้ความรับผิดชอบ ผู้ประกอบการบิดเบือน วัตถุประสงค์การประกอบธุรกิจ ที่ควรให้บริการอินเทอร์เน็ตกับผู้ใช้ ทั่วๆ ไป แต่กลับโปรโมชันหลอกล่อให้เด็กๆ เข้าไปเล่นสารพัดเกม

น่าสงสัยว่าทำไมธุรกิจนี้จึงเปิดกันเป็นล่ำเป็นสัน โดยไม่มีการตรวจสอบใดๆ หน่วยงานรัฐก็รู้ทั้งรู้ว่าแต่ละร้านเล่นไม่ซื่อ แต่ก็ปล่อยให้เปิดกันอยู่ได้อย่าง โจ๋งครึ่ม เพราะร้านเหล่านี้มักอยู่ตามแหล่งชุมชน ไม่ได้ไปลักลอบเปิดเหมือนบ่อนการพนัน แต่ไม่มีใครคิดจัดการอะไร

คงต้องตั้งคำถามกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ มหาดไทย กทช. ที่ถือกฎหมายอยู่ในมือว่าจะเล่นงานความไม่รับผิดชอบของธุรกิจนี้อย่างไร

วันก่อนเพื่อนบ้านต้องน้ำตาร่วง หลังลูกชายวัยราว 9 ขวบ สารภาพว่าเป็น “ขโมย” เพราะหาเงินไปเล่นเกม เนื่องจากติดงอมแงม เงินที่แม่ให้ใช้เสาร์-อาทิตย์ไม่พอกับค่าชั่วโมง จึงต้องขโมย

แรกๆ ก็จิกเงินจากกระเป๋าคนในบ้าน ทีละเล็กทีละน้อย เมื่อเริ่มติดเกมหนักๆ เข้าวันละหลายชั่วโมง ก็บุกไปฉกเอาจากบ้านใกล้เคียง ได้ไปครั้งละ 200 บ้าง 500 บ้าง ตามโอกาสและจังหวะ

เด็กเหล่านี้คงไม่ได้คิดเป็นหัวขโมยโดยกมลสันดาน แต่การยั่วเย้าของเกมที่พัฒนาไปสร้างโลกสมมติ ได้ชักนำให้เด็กๆ เหล่านี้เสพติด หลายคนเข้าขั้นโคม่า ไปรวบรวมสมุนตั้งเป็นแก๊ง ยกตัวเป็นหัวหน้า คอยบงการ ชี้แนะ เทคนิคการลักขโมย รวมทั้งจัดสรรเม็ดเงินให้กลุ่มก๊วนได้เล่นเกมกันเมามัน

คุณแม่รายนี้เล่าว่าเพื่อนๆ ที่ทำงานก็เจอปัญหาเดียวกัน แต่ไม่มีวิธีแก้ แต่ละคนต้องทำงาน 6 วัน ทำให้ลูกๆ สบโอกาสหนีไปเข้าร้านเกม คนที่พอมีฐานะหน่อย ก็ลงทุนติดอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงไว้ในบ้าน คนที่ไม่มี ก็ได้แต่ทำใจ

คุณพ่อคุณแม่เหล่านี้ อาจจะต้องร้องไห้ซ้ำ ถ้าได้รู้ว่าเนื้อหาในแต่ละเกม... เต็มไปด้วยความรุนแรง

ร้านเกมจึงเป็นแหล่งบ่มเพาะความรุนแรงแก่เด็กแต่วัยเยาว์...โดยไม่รู้ตัว(ไม่ต่างจากติดนิสัยจากทีวี) สถิติล่าสุดของสถาบันรามจิตติ สำรวจพฤติกรรมเยาวชนทั่วประเทศพบว่ามีเด็กถึง 7 แสนคนที่ตั้งแก๊งทำร้ายเพื่อนและคนอื่น

3 หน่วยงานข้างต้นช่วยจัดการธุรกิจสกปรก หากินบนคราบน้ำตาคนอื่นที!

ที่มาจาก