ทุกครั้งที่นึกถึงหนังจีนกำลัง แทบทุกเรื่องจะมีเนื้อหาเกี่ยวกับ วัดเส้าหลิน หนึ่งในสำนักที่มีเรื่องราวโลดแล่นบนยุทธจักรที่ถูกถ่ายทอดลงบนแผ่นกระดาษ ในรูปแบบของนิยาย การ์ตูน  แผ่นฟิลม์  ในรูปแบบภาพยนตร์และละคร

ทว่า เส้าหลินต่างกับพรรคต่างๆอย่าง บู๊ตึ้ง ง้อไบ๊ กระยาจก ฯ ตรงที่มิได้ถูกสร้างขึ้นโดยจากจินตนาการของนักเขียนชื่อดังอย่าง โกลเล้งหรือกิมย้ง  หากแต่ เส้าหลิน เป็นสำนักที่มีอยู่จริง จวบจนถึงปัจจุบัน

วัดเส้าหลิน คือวัดที่โด่งดังไปทั่วโลก เกี่ยวกับเป็นแหล่งฝึกวิทยายุทธ เส้าหลิน แบบกังฟู ของจีน ซึ่งพระที่อยู่ที่นั่นต้องผ่านการฝึกฝนหนักมาก วัดเส้าหลิน เป็นชื่อวัดทางพระพุทธศาสนาฝ่ายมหายานในประเทศจีน วัดเส้าหลินในจีนมีอยู่ 3 แห่ง

แห่งแรกอยู่ที่เมืองเฉวียนโจว (จั่วจิว) ในมณฑลฝูเจี้ยน (ฮกเกี้ยน) แห่งที่สองอยู่ที่ตำบลจี้ (กี๋) ในมณฑลเหอเป่ย และแห่งที่สามอันมีชื่อเสียง และเป็นที่รู้จักกันดีก็คือ วัดเส้าหลิน ที่ตำบลเติงเฟิง (เต็งฮง) ในมณฑลเหอหนาน

อนึ่ง วัดเส้าหลิน เชี่ยวหลินสื่อ หรือ เสี้ยวลิ้มยี่ (จีน "วัดป่าเยาว์" อังกฤษ Shoalin Temple) เป็นวัดพุทธนิกายมหายานในประเทศจีนที่มีอยู่จริง มีชื่อเสียงอย่างมากเนื่องจากปรากฏในนิยายกำลังภายในหลายเรื่อง โดยเฉพาะในผลงานของกิมย้ง ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเทือกเขาซงซาน ในอำเภอเติงเฟิง (Dengfeng) เมืองชานซี มณฑลเหอหนาน

เส้าหลิน ก่อตั้งใน พ.ศ. 1038 (ค.ศ. 495) ในช่วงราชวงศ์เว่ย รัชสมัยของพระเจ้าเสี้ยวเหวินตี้  เพื่อให้พระภิกษุจากอินเดีย นาม ป๋าถัว มาพำนักและเผยแผ่พุทธศาสนา ในขณะนั้นพระอาจารย์ป๋าถัวมีศิษยานุศิษย์เป็นจำนวนมาก

อย่างไรก็ตาม หลังจากพระอาจารย์ป๋าถัวมรณภาพ ความเจริญของวัดเส้าหลินก็ค่อยๆ เสื่อมถอยลง วัดเส้นหลินมีชื่อเสียงขึ้นอีกครั้ง เมื่อปรมาจารย์ตั๊กม้อหรือ พระโพธิธรรมเถระ ซึ่งเป็นพระภิกษุชาวอินเดีย ได้จาริกมาเพื่อเผยแผ่หลักธรรมพุทธศาสนานิกายธฺยานะ (เซน) ในประเทศจีน ตรงกับรัชกาลพระเจ้าเหลียงบู้ตี้ (ประมาณ พ.ศ. 1070) ตามประวัติเล่าว่า

ปรมาจารย์ต๋าหมัว (ตักม้อ) พวกที่รู้จักและเรียกกันว่า ตั๊กม้อ เป็นพระในพุทธศาสนาชาวอินเดีย เดินทางมายังเมืองจินหลิงในสมัยของกษัตริย์เหลียงอู่ตี้ เพื่อเผยแพร่พระธรรม แต่ไม่ได้ผลดี จึงเดินทางไปยังทิศตะวันออกไปถึงแคว้นเว่ย และได้ไปถึงวัดเส้าหลินที่เขาซงซาน เห็นว่าเป็นที่สงบและเหมาะแก่การบำเพ็ญเพียร จึงได้พำนักอยู่ที่วัดนี้

ท่านปรมาจารย์ต๋ำหมัวได้นั่งหันหน้าเข้าผนังถ้ำบนเขา เข้าฌาณเป็นเวลา 9 ปี ภายหลังได้ถ่ายทอดธรรมะให้แก่มหาสมณะฮุ่ยเข่อ (หุ่ยข้อ) ซึ่งเป็นศิษย์ เป็นอาจารย์องค์ที่ 1 แห่งพุทธศาสนานิกายเซน

เชื่อกันว่า วิทยายุทธ์ของเส้าหลินสืบทอดมาจากปรมาจารย์ตั๊กม้อ โดยมีจุดเริ่มต้นมาจากการที่ท่านเห็นว่าพระภิกษุจะต้องนั่งสมาธินานๆ โดยไม่ได้เคลื่อนไหวออกกำลังกายจะทำให้สุขภาพร่างกายเสื่อมทรุดได้ ดังนั้นท่านจึงอาศัยพินิจการเคลื่อนไหวตามธรรมชาติของสัตว์ต่างๆ มาดัดแปลงกำหนดเป็นท่าทางเพื่อการออกกำลังกายและใช้ป้องกันตัว

วิทยายุทธ์อันล้ำลึกเหล่านี้ทำให้พระวัดเส้าหลินต้องเข้ามามีส่วนเกี่ยวพันกับเรื่องทางโลกในประวัติศาสตร์จีนหลายครั้ง เช่น ช่วงต้นศตวรรษที่ 7 ในยุคราชวงศ์สุย-ถัง พระวัดเส้าหลินได้ยื่นมือเข้าช่วยเหลือหลี่ซื่อหมิน เพื่อต่อสู้กับกฏบ หวังซื่อชง

ต่อมาเมื่อหลี่ซื่อหมินได้รับการสถาปนาเป็นจักรพรรดิถังไท่จงแห่งราชวงศ์ถัง พระสงฆ์ 13 รูปจึงได้รับเกียรติคุณให้ดำรงตำแหน่งสำคัญในราชสำนัก และวัดเส้าหลินก็ได้รับการอุปถัมภ์จากพระจักรพรรดิ ต่อมาในยุคของพระนางบูเช็กเทียน ได้มีการสนับสนุนการเผยแผ่ศาสนาพุทธเป็นอย่างมาก วัดเส้าหลินก็กลายเป็นวัดอันดับหนึ่งในใต้หล้า  ไปโดยปริยาย

หลังจากประเทศจีนเข้าสู่ยุคสาธารณรัฐ วัดเส้าหลินก็ถึงยุคตกต่ำถึงขีดสุด เมื่อปี พ.ศ. 2470 (ค.ศ. 1927) ในช่วงที่จีนกำลังวุ่นวายกับการต่อสู้แย่งชิงอำนาจของเหล่าขุนศึก วัดเส้าหลินก็ถูกเผาทำลายครั้งใหญ่ โดยเพลิงได้ลุกโชนอยู่นานถึง 45 วัน สิ่งก่อสร้างในวัดเส้าหลินเกือบทั้งหมดถูกทำลายในกองเพลิง วิหาร ศาลา ตึกหลัก ๆ ได้ถูกเผาทั้งหมด

ส่วนคัมภีร์วรยุทธ์ รวมถึงตำราและสมบัติล้ำค่าของวัดมากมาย ก็สูญหายไปในเพลิงอัคคีครั้งนั้น ปัจจุบันวัดเส้าหลินได้รับการบูรณะขึ้นใหม่ และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของจีนที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลก

แม้จะอยู่มานานเป็นพันปี แต่ วัดเส้าหลิน กลับไม่ได้กลายเป็นเพียงตำนานเหมือนกับวัดหรือสำนักต่างๆในหลายประเทศ  และนอกจากจะไม่เลือนหายไปตามกาลเวลาแล้ว เส้าหลิน ในวันนี้กลับคึกคักและเฟื่องฟูถึงขีดสุด โดยตั้งแต่ปี 1990 เป็นต้นมา (พ.ศ. 2533) มีผู้เยี่ยมชม วัดเส้าหลินปีละ 1.5 ล้านคน และในช่วงเวลาใกล้เคียงก็มีการนำตำราแพทย์ของเส้าหลินเปิดเผยสู่สาธารณชนผ่าน อินเตอร์เน็ท มากมาย 

ทั้งนี้ วัดเส้าหลินได้ไปก่อตั้งสาขาในไต้หวัน เพื่อทำเกมสามมิติชื่อ The Legend of Shaolin นอกจากนี้ ยังมีการแสดงโชว์วิทธยายุทธต่างๆของสำนัก ซึ่งทั้งหมดนี้ล้วนแล้วแต่สร้างรายได้ให้กับ วัดเส้าหลินเป็นอย่างดีและมีท่าทีว่าจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

ทำให้ ขณะนี้วัดเส้าหลินต้องก่อตั้งบริษัทขึ้นมาใหม่ มี “บริษัท เหอหนาน วัดเส้าหลิน โทรทัศน์และภาพยนตร์ จำกัด” “บริษัท พัฒนา วัดเส้าหลิน จำกัด”และ “สมาคม วัดเส้าหลิน ศิลปะการป้องกันตัว” เพื่อดูแลผลประโยชน์อันเกิดจากการแสดงวิทยายุทธต่างๆ

ขณะนี้ รายได้ของวัดเส้าหลินมาจากตั๋วเข้าเยี่ยมชมตัววัด การแสดงกังฟู และค่าบริจาค แค่ค่าตั๋วอย่างเดียวก็ตกประมาณ 60 ล้านหยวน (266 ล้านบาท) ซึ่งเปิดการแสดงรอบโลกแล้ว)

ตั้งแต่ปี 2530 เจ้าอาวาสคนใหม่ หัวทันสมัย ผลักดันให้พระเส้าหลินมีการแสดงกังฟูระดับนานาชาติ ซึ่งปีๆหนึ่งแสดงมากกว่า 10,000 ครั้ง ใน 60 ประเทศ การแสดงแต่ละครั้งก็มากกว่า 10,000 เหรียญสหรัฐฯ หรือรวมแล้วมากกว่า 100 ล้านเหรียญ (4 พันล้านบาท) รวมทั้งมีระบบอินเตอร์เน็ทและคอมพิวเตอร์ติดตั้งภายในวัดด้วย เจ้าอาวาสคนปัจจุบัน ณ ปี 2004)

ผู้เชี่ยวชาญทางด้านวัฒนธรรมกล่าวว่า เส้าหลินกลายเป็นสถาบันหัวสมัยใหม่และมีการตลาดที่ดีมากๆ จนภาพเก่าๆของเส้าหลินแทบจะเลือนหายหมดแล้ว ในขณะที่ทางวัดเองก็บอกว่า รายได้เหล่านั้นเอาไว้ใช้จ่ายเล็กๆน้อยๆ และการแสดต่างๆก็เป็นการเผยแพร่วัฒนธรรมด้วย

ล่าสุดมีการนำชื่อ วัดเส้าหลินไปจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ของจีนเสียด้วย หรือว่า วัดเส้าหลิน จะกลายเป็นบริษัทจำกัด มหาชนไปแล้ว!

เอ็มนินโญ่

ข้อมูลบางส่วนจาก

th.wikipedia.org/wiki/