ในที่สุดประเทศไทยก็ได้ นาย สมัคร สุนทรเวชเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 25 ของประเทศ เพื่อเข้ามาบริหารประเทศโดยมีวาระทั้งสิ้น 4 ปี

นายสมัคร สุนทรเวช หัวหน้าพรรคพลังประชาชน อดีตผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร และผู้ก่อตั้งพรรคประชากรไทย เกิดที่กรุงเทพมหานคร เป็นนักการเมืองเก่าแก่ ที่มีเสียงพูด และลีลาการพูดเป็นเอกลักษณ์ เคยดำรงตำแหน่งสำคัญมามากมาย เช่น รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม (2 สมัย) มีชื่อเรียกจากสื่อมวลชนทั่วไปว่า "น้าหมัก" " ออหมัก " หรือ "ชมพู่ " (มาจากลักษณะจมูกของนายสมัคร) เป็นต้น

"นายสมัคร สุนทรเวช" เป็นบุตรของ เสวกเอก พระยาบำรุงราชบริพาร ( เสมียน สุนทรเวช ) กับ คุณหญิงบำรุงราชบริพาร ( อำพัน จิตรกร ) เป็นหลานลุงของ มหาเสวกตรี พระยาแพทย์พงศาวิสุทธาธิบดี ( สุ่น สุนทรเวช ) นายแพทย์ประจำพระองค์พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และเป็นหลานตาของ มหาเสวกตรี พระยาอนุศาสน์จิตรกร ( จันทร์ จิตรกร ) จิตรกรประจำสำนัก โดยเป็นบุตรคนที่ 4 ในจำนวนพี่น้อง 6 คน

นายสมัครเริ่มทำงานหลังจบนิติศาสตร์ ธรรมศาสตร์ เป็นสื่อมวลชนสายการเมือง โดยเขียนบทความ และความคิดเห็น ทางการเมืองแบบไม่ประจำใน หนังสือพิมพ์สยามรัฐ, สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ และชาวกรุง ตั้งแต่ พ.ศ. 2500 จนถึง 2516 เขียนบทความ การเมืองในหนังสือพิมพ์ประชาไทย ตั้งแต่ พ.ศ. 2517 จนถึง 2520 และเขียนบทความในคอลัมน์ประจำ "มุมน้ำเงิน" หนังสือพิมพ์เดลิมิเร่อร์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2521 จนถึง 2537

ข้ามจากการเป็นสื่ออย่างเดียว มาเริ่มต้นชีวิตการเมืองโดยเข้าเป็นสมาชิก พรรคประชาธิปัตย์ ตั้งแต่ปี 2511 ลงสมัครตั้งแต่ระดับท้องถิ่นจนขึ้นถึงระดับชาติ เริ่มลงสมัครรับเลือกตั้งเป็น สมาชิกสภาเทศบาลกรุงเทพมหานคร ในปี พ.ศ. 2514 และลงสมัครรับเลือกตั้งเป็น สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2518 ในชีวิตการเมืองเคยดำรงตำแหน่งสำคัญหลายตำแหน่ง

จนมามีบทบาทโดดเด่นช่วงปี 2519 จากการจัดรายการสถานีวิทยุยานเกราะที่มีเนื้อหาโจมตีบทบาทของ ขบวนการนักศึกษาในสมัยนั้น พร้อมทั้งปลุกระดมมวลชนให้เกลียดชังขบวนการนักศึกษา และ เป็นศูนย์กลางประสานงาน ถ่ายทอดกำหนดการ และคำสั่งเคลื่อนไหวของกลุ่มต่อต้านนักศึกษาใน เหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519

เมื่อสิ้นสุดเหตุการณ์ ในปี พ.ศ. 2519 นายสมัครได้เป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย เมื่ออายุเพียง 41 ปี พร้อมๆ กับการลาออกจากพรรคประชาธิปัตย์ และในปี พ.ศ. 2522 ได้ก่อตั้ง พรรคประชากรไทย และดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าพรรค มีฐานคะแนนเสียงหลักในกรุงเทพมหานคร โดยเฉพาะในเขตที่มีหน่วยทหารตั้งอยู่หนาแน่น

หลังจากลงจากตำแหน่งผู้ว่าฯ นายสมัคร ก็วางมือจากการเมืองไปพักหนึ่ง โดยหันไปทำรายการอาหาร แต่ก็ยังมีการวิพากษ์วิจารณ์การเมืองผ่านสื่อโทรทัศน์และวิทยุอยู่

จนกระทั่งตัดสินใจหวนเข้าสู่เส้นทางการเมืองอีกครั้งในการเลือกตั้งปี 2550 ในฐานะหัวหน้าพรรคพลังประชาชน และสามารถรวบรวมเสียงข้างมากจนจัดตั้งรัฐบาลพรรคร่วมได้สำเร็จ  โดยในวันที่ 28 มกราคม นายสมัครได้รับคะแนนโหวต 310 เสียง ได้เป็นนายกรัฐมนตรี

ทำเนียบนายกรัฐมนตรีของไทย

1.พระยามโนปกรณ์นิติธาดา (ก้อน หุตะสิงห์)

2.พันเอก พระยาพหลพลพยุหเสนา (พจน์ พหลโยธิน)

3.จอมพลแปลก พิบูลสงคราม (แปลก ขีตตะสังคะ)

4.พันตรี ควง อภัยวงศ์

5.นายทวี บุณยเกตุ

6.หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช

7.นายปรีดี พนมยงค์ (หลวงประดิษฐ์มนูธรรม)

8.พลเรือตรี ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ (หลวงธำรงนาวาสวัสดิ์)

9.นายพจน์ สารสิน

10.จอมพล ถนอม กิตติขจร

11.จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์

12.นายสัญญา ธรรมศักดิ์

13.พลตรี หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช

14.นายธานินทร์ กรัยวิเชียร

15.พลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์

16.พลเอก เปรม ติณสูลานนท์

17.พลเอก ชาติชาย ชุณหะวัณ

18.นายอานันท์ ปันยารชุน

19.พลเอก สุจินดา คราประยูร

20.นายชวน หลีกภัย

21.นายบรรหาร ศิลปอาชา

22.พลเอก ชวลิต ยงใจยุทธ

23.พันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร

24.พลเอก สุรยุทธ์ จุลานนท์

25.นายสมัคร สุนทรเวช

ข้อมูลบางส่วนจาก th.wikipedia.org

ภาพประกอบจาก th.wikipedia.org